|
|
|
|
Les
gens
|
|
| Franciscus
de Mayronis, philosophe scolastique,
né à Mayrone, en Provence, mort à Piacenza en 1325.
Il entra à Digne, dans l'ordre des franciscains. Puis il vint à
Paris on il eut pour maître Duns Scot.
Devenu lui-même professeur à la Sorbonne Disciple de Duns Scot, Franciscus de Mayronis prit parti pour la théorie platonicienne dans la querelle des Universaux. Dans l'Isagoge de Porphyre, dont il écrivit un commentaire, il ne voyait qu'une réédition du Sophiste de Platon. Il déclarait Aristote incapable de toute pensée métaphysique et ne voyait en lui qu'un adversaire jaloux de la doctrine des idées. Les principaux ouvrages de Franciscus de Mayronis ont été imprimés en un volume sous ce titre : Praeclarissima ac multum subtilia egregiaque scripta Illuminati Doctoris Francisci de Mayronis, ord. Min., In quatuor libros Sententiarum; ac Quodlibeta ejusdem, cum tractationibus Formalitatum, et de Primo Principio, insuper Explanatione divinorum terminorum et tractatu de Univocatione Entis (Venise, 1510). (Th. Ruyssen). |
|
© Serge Jodra, 2004. - Reproduction interdite.